در مجلهء راديو ، شماره 65 ، اين اشعار را به آذر بيگدلى نسبت مىدهد : پيرم و عادت طفلان دارم به من اين شوخى طبع ارزانى گاه از خنده كنم گلريزى گاه از گريه گلاب افشانى گر كنم خنده نه از بىخردى است گر كنم گريه نه از نادانى اولم خنده ز بىدردى بود آخرم گريه ز بىدرمانى رجوع شود به ورقه هاى « خنده و گريه » . در موضوع پير و جوان يك موضوع همان است كه در قديم گفته مىشد كه از عقل پيران و بازوى جوانان بايد استفاده كرد ولى امروز مىگويند كه عقل پير كهنه [ است ] و از فكر نوجوانان بايد استفاده كرد و جوانان را « اولوا بقية » مىدانند . طريق جمع اين است كه عقل تجربى [ پير ] بيشتر است ولى پير كمتر حاضر است با وضع تكامل ، خود را آشنا كند . پس موارد فرق مىكند . جوانى بر سر راه است درياب اين جوانى را كه شهرى باز كى بيند غريب كاروانى را خميده قد از آن گشتند پيران جهانديده كه اندر خاك مىجويند ايام جوانى را به باطل مىدهى بر باد عمر نازنين كز وى به حاصل مىتوان كردن حيات جاودانى را نظامىگر دلى دارى نواى عاشقى بركش سماع ارغنونى را شراب ارغوانى را